De kindvrije camping is in opkomst. ‘Ik vind het echt ingewikkeld als ik ’s ochtends kinderen hoor’

Ze stonden eens op een camping waar kinderen op kleine skelters met plastic wielen reden. Dat knarsende geluid van plastic over grind... ja, als je dat de hele dag om je heen hoort, ga je je ergeren. „En dan zeg ik het nog heel netjes”, vertelt Sylvia Haverman (55) uit Eindhoven, op een campingstoel voor haar tent. Er volgt een lachsalvo van haar en haar partner Jenny Haverman (53), die naast Sylvia zit. In het gras ligt een exemplaar van vrouwenblad Libelle. „En we zijn ook in de overgang, hè!”, zegt Jenny. „Dan ben je gevoeliger voor prikkels.” Ze komen hier nu al zeven jaar, op camping De Vijver in het Zeeuwse Oostkapelle, die voor dit vakantieseizoen al bijna helemaal is volgeboekt. De Vijver is een kindvrije camping, ook wel adults only-camping of 18-pluscamping genoemd. „We hebben allebei kinderen”, zegt Jenny Haverman, „maar we vinden het soms gewoon even lekker zonder kinderen.” Liefhebbers van het concept zijn het nog niet eens over de beste term. ‘Kindvrij’ vinden sommigen op camping De Vijver klinken alsof ze kinderen zouden haten, terwijl veel van de gasten zelf (klein)kinderen hebben. Maar bij ‘adults only’ of ‘18-plus’ zien ze soms de wenkbrauwen omhoogschieten van mensen die niet bekend zijn met het concept. Die denken aan een swingerscamping of iets dergelijks. In ieder geval staat vast dat de kindvrije camping in opkomst is. Het aantal in Europa is de afgelopen vijf jaar met ruim 40 procent toegenomen, bleek eerder deze maand uit data van campingplatform ACSI. In absolute aantallen gaat het nog slechts om negentig op een totaal van tienduizend „geïnspecteerde” campings, maar volgens ACSI is „de trend evident”. Veertig hiervan bevinden zich in het Verenigd Koninkrijk, Nederland staat op de tweede plek met 23 locaties. In bepaalde bubbel Kleine campings krijgen steeds meer concurrentie van „massacampings”, zegt Goof Lukken, docent toerisme aan Breda University of Applied Sciences. Dat zijn grootschalige campings met uitgebreide voorzieningen. „Eigenaren van kleinere campings proberen zich nu beter te onderscheiden van de massacampings. Een manier is je richten op de lifestylevakantie: dan breng je gelijkgestemde mensen samen die behoefte hebben om in een bepaalde bubbel te zitten.” De Vijver is een mini-camping met vijftien plaatsen bij een boomgaard vol appel- en perenbomen. Een deken van stilte en warme, zilte lucht valt over je heen. In een wei liggen schapen te glimlachen. Toen de geboren Zeeuwen en zwagers Hans Dieleman (72) en Wim Pleijte (66) deze camping vijf jaar geleden overnamen, samen met hun echtgenoten, was het al een volwassenencamping. De mannen staan in de tuin van hun woonhuis, dat zich ook op het terrein bevindt. Pleijte heeft een bosje onkruid in zijn vuist, hij was aan het wieden. „Sommige gasten arriveren helemaal verkrampt.” Hij trekt zijn schouders op en zet een moeilijk gezicht op. Gaandeweg de vakantie ziet hij ze langzaam ontspannen. Waarom het concept volgens hen zo’n succes is? „Omdat mensen het heel druk hebben”, zegt Dieleman. En niet alleen werkende mensen. „Ook grootouders die op hun kleinkinderen passen. Tegenwoordig doen ze dat soms wel drie dagen per week.” ‘Onrustige’ slaper Neeltje Verbeek (46) uit Deventer heeft haar kinderen wel meegenomen naar de camping, maar die zijn al twintig en achttien jaar. Ze staan met hun fietsen in de hand, op het punt om een tochtje naar Middelburg te maken. Voor Verbeek gaat het vooral om haar slaap: ze is een „onrustige” slaper. „Ik vind het echt ingewikkeld als ik ’s ochtends kinderen hoor.” Ook weet ze uit eigen ervaring maar al te goed hoe hard het werken is, met jonge kinderen op een camping staan. Ze vindt het dan ook „vermoeiend” om andere ouders dat te zien doen. Haar herinneringen worden dan weer helemaal „aangewakkerd”. Ook de Brabantse Deborah Timmermans (47) is het te doen om de nachtrust, maar niet alleen die van haarzelf. Ze kampeert dit jaar voor de derde keer met haar kleine, zwart-witte hondje Toby (ras onbekend; „gevonden in Roemenië”). Vorig jaar stonden ze nog op een camping met kinderen. Ze gaan meestal rond tien uur naar bed, want dan is Toby moe van de dag. Het is een gevoelig hondje dat echt zijn nachtrust nodig heeft. Op de camping van vorig jaar was er na tienen en ’s ochtends veel lawaai, bijvoorbeeld van kinderen op skelters. Daar werden ze steeds wakker van. In de voortent van Bert (70) en Ineke (69) Borger uit Raalte staan twee degelijke fietsen. Over haar fietstassen heeft Ineke een handdoek gelegd, anders „verschieten” ze van kleur door de zon. We hebben hier te maken met twee doorgewinterde kampeerders. Een paar jaar geleden stuitten ze per toeval op camping De Vijver. Ze waarderen de rust. Bert: „Er zijn ouders die hun kinderen in de vakantie tegelijkertijd met hen naar bed laten gaan. Dus dat krijst en schreeuwt de hele avond door als je pech hebt. En ja, dat heb je hier dus niet.” Hier op De Vijver sprak Bert laatst mensen die waren „gevlucht” van een andere camping. Ze hadden geen rekening gehouden met de schoolvakanties en kregen opeens te maken met voetbaldoelen op het grasveld en geschreeuw. „Nee, je legt het helemaal verkeerd uit”, zegt Ineke. „Je doet nu net of die mensen nu hier op de camping staan, maar dat is niet zo, die staan nog steeds daar op de camping.” Dat is zo, zegt Bert. „Maar zij willen in het najaar hiernaartoe komen.”