Documentaire over monstertriatlon waarmee 30.000 euro werd opgehaald voor UMCG: “Van Cadzand naar Groningen”

Ruim 30.000 euro heeft Jurgen Förster uit Voorburg opgehaald voor het UMCG. Hij voltooide ruim een maand geleden een monstertriatlon van het Zeeuwse Cadzand-Bad naar het Groningse Nieuwe Statenzijl. Van de tocht is nu een documentaire verschenen, gemaakt door de 17-jarige Lars van Daalen Schocher. Een film die niet alleen de sportieve strijd toont, maar ook onderstreept hoe cruciaal het werk van het UMCG en het Protonencentrum is. Jurgen, het is inmiddels zes weken geleden dat je de tocht volbracht. Hoe gaat het met je? “Eigenlijk gaat het heel goed. Vier dagen lang heb ik gezwommen, gefietst en hardgelopen om de triatlon te volbrengen en ik heb er nauwelijks blessures aan overgehouden. Wel moet ik bekennen dat ik sinds de finish niet meer echt heb gesport. De enige ‘blessure’ die ik heb overgehouden is een doof gevoel op mijn middenvoet. Waarschijnlijk is dat een overblijfsel van het hardlopen van 65 kilometer, waardoor er een zenuw in de verdrukking is gekomen. De verwachting is dat het niet blijvend is en na een maand of twee weer wegtrekt.” Alles heeft een aanleiding, en dat geldt ook voor deze actie. Het heeft alles te maken met je zoontje Fabe... “Klopt. Bij onze zoon Fabe werd, toen hij 2,5 jaar oud was, een hersentumor ontdekt ter grootte van een handsinaasappel. Er volgde direct een zware operatie en daarna vijf chemobehandelingen: drie gewone en twee zware waarvoor ook een stamceltransplantatie nodig was. Daarna kwam er een bestralingstraject; eerst in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht en later in het Protonencentrum van het UMCG, waar ze gespecialiseerd zijn in deze behandelingen. Het was een ontzettend spannende tijd waarin we niet wisten of Fabe het zou overleven en of hij wel volledig zou herstellen. Maar het is gelukkig allemaal goed gegaan. Hij is inmiddels 7 jaar oud, zit in groep drie en heeft onlangs zelfs zijn B-zwemdiploma behaald. We zijn zo ontzettend dankbaar dat we graag iets terug wilden doen.” Bij de triatlon ‘Naar het hoofd van het land’ volgde je de volledige Nederlandse kustlijn... “Ja. Ik ben gestart in Cadzand-Bad, waar ik vier kilometer gezwommen heb. Daarna ben ik op de fiets gestapt en finishte ik op dag één na honderd kilometer in Rockanje. Op de tweede dag heb ik de kustlijn gevolgd naar Den Helder en ben ik aan de kop van de Afsluitdijk gefinisht. Op de derde dag ben ik via Friesland gefinisht in Noordpolderzijl, waar ik direct de hardloopschoenen heb aangetrokken. Na twaalf kilometer hardlopen volgde de nacht, waarna ik op de laatste dag nog eens 53 kilometer heb hardgelopen. De nachten bracht ik door in een simpel opgooitentje. Mijn vader begeleidde me vanuit een camper die achter me aanreed, zodat hij me kon voorzien van voldoende eten en drinken.” Tekst gaat verder onder de foto’s: Jurgen bij de finish in Nieuwe Statenzijl met alle namen van personen en instellingen die zich voor de actie hebben ingezet. Foto: ingezonden Basisschool in actie Met je actie heb je een groot bedrag opgehaald... “Ook de school waar Fabe les krijgt, besloot in actie te komen. De groepen 7 en 8 hebben gezamenlijk maar liefst 7.500 euro opgehaald met gesponsorde acties. Kinderen lieten zich sponsoren door familieleden, vrienden of buren. Groep 8 is gaan schaatsen. Eén van de leerlingen had afgesproken dat er voor elk rondje 3,80 euro naar het goede doel zou gaan. Die leerling heeft uiteindelijk zestig rondjes geschaatst. Je kunt begrijpen dat er in huiselijke kring wel even met de ogen geknipperd is toen de rekening kwam. De leerlingen van groep 7 hebben baantjes gezwommen, waar precies hetzelfde gebeurde: de ouders raakten wat in verwarring door de enorme prestaties van de kinderen en het bedrag dat daaraan gekoppeld was, haha.” En dat geld gaat dus rechtstreeks naar het UMCG... “De actie sluit op 1 september, maar ook de afgelopen weken zie je dat er nog steeds bedragen gedoneerd worden. Toen Fabe in Groningen werd behandeld, was elke dag heen en weer reizen vanuit Voorburg geen optie. We hebben toen kunnen verblijven in een familiehuis van het UMCG. Waar we toen tegenaan liepen, was dat er geen overdekte speeltoestellen waren. Door de bestralingen die Fabe onderging, was zijn huid extreem kwetsbaar geworden; vol in de zon buitenspelen was gevaarlijk. Zo ontstond het plan om 30.000 euro in te zamelen voor overdekte speeltoestellen, zodat kinderen in de toekomst altijd veilig kunnen spelen.” Documentaire Nu kun je mooie artikelen schrijven over deze triathlon en het doel. Maar er is dus ook een complete documentaire gemaakt... “Het is een ontzettend mooie productie geworden. Toen we met de voorbereidingen bezig waren, gaf mijn moeder aan dat de zoon van mijn oudere nicht veel bezig was met dronefilmen. Ik ben met hem in gesprek gegaan, want het leek ons als gezin heel mooi om dit avontuur vast te leggen. Voor onszelf, maar ook om uit te dragen waarom het UMCG en het Protonencentrum zo belangrijk zijn. Hij had nog geen ervaring met het maken van een volledige documentaire, maar het leek hem een fantastische uitdaging. We hebben een middag en avond om de tafel gezeten: hoe maken we zo’n docu, wat willen we vertellen, wat worden de keypoints en welke elementen willen we laten zien? Onlangs heb ik het resultaat gezien en ik ben echt enorm onder de indruk.” Tekst gaat verder onder de foto’s: Lars maakt opnames met zijn drone. Foto: ingezonden Foto: ingezonden Lars, jij bent degene die de documentaire gefilmd en gemonteerd heeft. Hoe is dat gegaan? “Het was in september 2024 dat ik een appje kreeg van Jurgen. Ik was toen 15 jaar en al een tijdje bezig met het maken van dronevideo’s , wat ik erg leuk vind om te doen. Maar een documentaire... daar had ik nog helemaal geen ervaring mee. Aan de andere kant vond ik het een enorme eer dat hij mij vroeg. Tegelijkertijd bracht het een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Er wordt een enorme sportieve prestatie neergezet voor een goed doel, en het in beeld brengen daarvan mocht simpelweg niet mislukken.” Hoe heeft zich dat verder ontwikkeld? “In het eerste jaar heb ik er nauwelijks aan gewerkt. Wel schoten er tijdens andere opnames die ik deed af en toe ideeën door mijn hoofd over hoe ik het aan zou kunnen pakken. Het afgelopen jaar is het allemaal concreter geworden. Maar tegelijkertijd werd de opgave groter: ik heb net het vijfde jaar vwo afgerond, een belangrijk jaar waarin de basis wordt gelegd voor het eindexamenjaar. Ik volg lessen op het Waldorf in Utrecht. Dat is een vrije school, waar kunst- en expressievakken een belangrijk onderdeel vormen. We werken daar niet met een standaard profielwerkstuk, maar met een ‘eindwerkstuk’. In overleg met de school is het gelukt om deze filmopdracht onderdeel te laten zijn van mijn eindopdracht. Mijn school stimuleert leerlingen enorm om aan de slag te gaan met hun passie, en ik vind video en fotografie ontzettend interessant.” Bij het filmen heb je gebruikgemaakt van verschillende camera’s. Had je al die apparatuur zelf? “Ik werk in mijn vrije tijd bij een supermarkt en sinds kort ook in een broodjeszaak. Met dat geld heb ik wat benodigde spullen aan kunnen schaffen. De apparatuur om met de drone te filmen had ik al. Een groot deel van de andere beelden heb ik met mijn telefoon gefilmd en Jurgen had zelf een actioncam. Daarnaast heeft hij microfoontjes aangeschaft die ik mocht gebruiken. Daar was ik heel blij mee, omdat ik daarmee de interviews in hoge geluidskwaliteit kon opnemen. Na afloop werd ik ook nog eens door Jurgen verrast: ik mocht de microfoontjes en ook de actioncamera houden. Daar ben ik super blij mee.” Toch blijft de opdracht immens: zwemmen, wielrennen, hardlopen vastleggen... “Ik heb zeker last gehad van slapeloze nachten. Niet van de zenuwen, maar vooral omdat ik er zo’n zin in had. Van tevoren ben ik bij Jurgen thuis geweest. We hebben alles doorgesproken en ik heb wat oefenfilmpjes gemaakt: hoe breng ik het hardlopen het beste in beeld? Dat gaf me uiteindelijk zoveel vertrouwen dat ik het aandurfde. Tijdens de triatlon heeft mijn vader mij in de auto van locatie naar locatie gereden, waardoor ik het heel goed in beeld heb kunnen brengen.” Wat was de grootste uitdaging tijdens de opnames? “De weersomstandigheden. Je kunt het je nu bijna niet meer voorstellen, maar tijdens die week in juni was het best wel slecht weer: harde wind en regelmatig buien. Ik heb veel met de drone gefilmd en dat vond ik spannend; ik wilde niet dat de drone door de windvlagen oncontroleerbaar zou worden. Met name bij de Afsluitdijk was dat toch wel een dingetje. Op een gegeven moment moest ik de keuze maken: ga ik voor de veilige weg, of ga ik alles geven voor de mooiste beelden? Ik dacht, platgezegd: ‘Ik heb er schijt aan’, en ik ben er vol voor gegaan. Het resultaat is super geworden. En natuurlijk hoop je op zon, maar de regen en die harde wind passen eigenlijk heel goed bij de rauwe strijd van dit verhaal.” 90 uur monteren En dan kom je thuis en laad je al die bestanden in... “‘Meine Güte’, was mijn eerste reactie, haha. Hoe ga ik dit doen? Er was zo’n vijftien uur een materiaal. En haast was geboden. Ik had een licentie van een maand voor het videobewerkingsprogramma aangeschaft, dus achterover leunen was er niet bij. Maar ondertussen zat ik ook in de laatste week van mijn schooljaar én wilde ik ook mijn vrienden nog zien. Ik ben begonnen met het selecteren van de antwoorden uit de interviews, die ik netjes heb geknipt, waarbij ik de ‘euh-tjes’ weg heb gehaald. Daarna ben ik alle sfeerbeelden gaan bekijken. Alles wat ik niet zou gebruiken heb ik aan de kant gezet, waardoor alleen het mooiste materiaal overbleef. Door daar heel kritisch naar te kijken, ontstond er overzicht en kon ik gestructureerd bouwen.” Hoeveel uur heeft er uiteindelijk in het monteren gezeten? “Meer dan negentig uur. Maar dat komt ook omdat ik het videobewerkingsprogramma nog niet zo goed kende, dus ik zat tussendoor voortdurend tutorials te kijken. Gelukkig kreeg ik ook hulp: een collega van mijn vader, die ook actief is met videobewerking, heeft me technisch geadviseerd en thuis fungeerden ze als proefkonijn: wat vonden ze ervan? Wat waren de reacties? Was ik op de goede weg? Het meest spannende moment was toen Jurgen bij ons thuis kwam om het eindresultaat te bekijken. Toen was ik echt flink zenuwachtig. Er zitten namelijk hele emotionele en kwetsbare momenten in de film. Zou hij het niet erg vinden om dat terug te zien? Maar hij was ontzettend tevreden. Of ik voor deze opdracht een voldoende heb gehaald: dat hoor ik na de zomervakantie.” Je spreekt met enorm veel passie. Smaakt dit naar meer? “Absoluut. Wat ik nu gemaakt heb, kan ik sowieso opnemen in mijn portfolio. Ik zou hier heel graag mee doorgaan: het lijkt me fantastisch om later naar het buitenland te reizen en met een hecht team mooie beelden te schieten voor grote documentaires. Dat is echt mijn droom.” Blik op de toekomst Jurgen, terug naar jou. Wat hoop je dat deze documentaire teweeg brengt? “Mijn initiële hoop was dat de media het op zouden pikken. Ik vind het ontzettend knap hoe Lars de kern van de boodschap heeft verwerkt: het belang van de familiehuizen, het Protonencentrum en het belang van spelen voor zieke kinderen. Dat zit er allemaal ijzersterk in. Het is geen verhaal dat alleen voor ons gezin relevant is; wat er in het UMCG gebeurt, gaat heel veel mensen aan. Dat verdient een groot podium. Deze documentaire laat dat zien en zou op zoveel mogelijk plekken bekeken moeten worden.” De actie zit er nu op en je geniet van een welverdiende vakantie. Maar ik proef nog steeds heel veel energie. Komt er een vervolgactie? “Mensen zeiden van tevoren: ‘Je zult wel in een zwart gat vallen als het voorbij is.’ Maar ik kan je eerlijk vertellen dat dat absoluut niet gebeurd is. Dat komt misschien ook door een hele slechte planning van onze kant: tijdens de voorbereiding op deze monstertriatlon waren we namelijk ook bezig met verhuizen en een totale verbouwing van een woning. Bij deze verbouwing zijn alleen de buitenmuren en het dak onaangeroerd gebleven. Er waren momenten gedurende de triatlon dat ik dacht: het is allemaal wel heel veel, val me nu even niet lastig met details over de vloeren, haha. Dus van een zwart gat is geen sprake, er was meteen genoeg ander werk te doen.” En qua sportieve vervolgacties? “Dat sluit ik zeker niet uit. Wat me bijvoorbeeld opvalt, is dat ouders met jonge gezinnen vaak moeite hebben om tijd te vinden om te sporten. Dat zou veel toegankelijker moeten kunnen zijn. Bijvoorbeeld door samen met buurtgenoten te sporten, waarbij een organisator met materialen naar een pleintje in de buurt komt, waardoor je de drempel verlaagt. Dus je hoort het: er zijn genoeg ideeën voor de toekomst.” De donatiepagina voor de actie vind je hier . De documentaire kun je hieronder bekijken: