Jaleesa kreeg de vrije hand op de huid van haar vader Bram

Jaleesa kreeg de vrije hand op de huid van haar vader Bram Nieuws Serie ‘Meer dan inkt’Jezelf als ‘canvas’ aanbieden aan je dochter: Bram Visser uit Krimpen aan den IJssel deed het zonder een moment te twijfelen. Jaleesa leerde - vanaf haar zestiende - mede door veel te oefenen op haar vader’s huid de fijne kneepjes van het tatoeëerambacht. “Ze zijn niet allemaal perfect, maar wel allemaal bijzonder.” Door Huub Lakerveld Als tiener kreeg Jaleesa Visser (29) interesse in tatoeëren en op haar zestiende kreeg ze een tatoeëersetje van haar vader Bram (63). “Ik had dat setje al in huis, omdat ik het zélf wilde doen”, vertelt Bram. “Ik gaf destijds zangles aan een tatoeëerder in Spijkenisse. Hij hoefde de lessen niet te betalen, maar in ruil wilde ik dat hij mij leerde tatoeëren. Maar ik heb artrose in mijn nek, dus ik kan niet te lang in één houding blijven zitten. Dus ging het setje weer de kast in.” Ik wilde het tatoeëren gewoon gaan proberen en dat is goed gelukt ‘Iets doen’ met tekentalent Tot de interesse van Jaleesa begon en zij de tatoeëernaald ter hand nam. “Ik keek veel filmpjes en mijn vader had ook wat vrienden die tatoeëerden en mij uitleg gaven”, vertelt ze. “Als kind tekende ik veel en ik vroeg mij af: ‘Wat kun je daar mee qua werk? Ik wilde het tatoeëren gewoon gaan proberen en dat is goed gelukt. Grotendeels heb ik het mezelf aangeleerd, maar ik heb ook veel meegekeken bij collega’s.” Vanaf haar 19e werkte ze in een tattooshop in Den Haag en ze heeft ook een tijd een eigen shop gehad, totdat het coronavirus roet in het eten gooide. Voortijdig van school af Omdat Jaleesa haar passie volgde en zichzelf het vak aanleerde, bleef een vervolgstudie achterwege. Wat vader Bram ervan vond dat zijn dochter voortijdig van school ging? “Als vader zei ik toen niet hardop wat ik dacht. Je wilt je kind wel stimuleren om naar school te gaan. Maar eerlijk gezegd was school ook niet mijn ding. Ik ben ook al jong begonnen met werken. Dat school niets voor mij was, kan ik nu wel hardop zeggen”, lacht hij. Ik hoefde er niet lang over na te denken Nooit twijfels gehad Bram bood zichzelf aan als ‘canvas’, zodat zijn dochter haar vaardigheden kon ontwikkelen. “Daar hoefde ik niet lang over na te denken”, blikt Bram terug. “Maar ze moest het wel serieus aanpakken en niet halverwege stoppen. Dat heeft ze dan ook niet gedaan. Ik heb nooit twijfels gehad.” Voor Jaleesa was het zetten van de eerste tattoo, een grote Popeye op de arm van Bram, het meest spannend. “Je wilt het toch goed doen.” ”Ik had er alle vertrouwen in en had het ook niet erg gevonden als ze een foutje zou maken”, vult Bram aan. “Dat hoort bij het oefenen. Maar dat is nooit voorgekomen; Jaleesa is erg perfectionistisch.” Na de grote afbeelding van stripfiguur Popeye - ‘gebaseerd op een plaatje op het internet’ - zette Jaleesa nog 30 tot 40 tatoeages bij Bram. Hij somt de plekken op zijn lichaam op: “Armen, been, rug, handen en vingers. De vingers zijn het meest opvallend en zijn ook - samen met ellebogen - de pijnlijkste plekken, omdat je dicht op het bot zit. Gelukkig is mijn pijngrens vrij hoog.” En nu, zo’n dertien jaar na de eerste, zet Jaleesa nog steeds tatoeages bij haar vader. Zoals laatst nog de naam van Jaleesa’s zoontje, in zijn nek. “Nu is Bram niet meer een model, maar krijgt hij tatoeages die hij leuk vindt of komt hij met zijn eigen ideeën”, vertelt Jaleesa. “Wie wil dat nou niet, een eigen privé-tatoeëerder?” Niet in het gezicht Zijn er ook grenzen voor Bram? “Ik wil geen tatoeages in mijn gezicht. Een tijdlang wilde ik ze ook niet in mijn nek, maar dat maakt mij nu niet meer uit. Als zanger van een rockband ziet het er ook nog eens goed uit.” Het tweetal ziet een omslag in de maatschappij. “Het is soepeler geworden, ook bijvoorbeeld op de werkvloer”, vindt Jaleesa. “Ik heb zichtbare tattoos, maar ben nooit ergens afgewezen. Vooral in de Randstad is het steeds meer geaccepteerd.” ‘Tatoeëren is als fietsen’ Momenteel is Jaleesa - die zelf nog meer tatoeages heeft dan Bram - niet werkzaam als tattoo-artiest. “Mijn zoontje is nu drie en ik ben nu vooral moeder. Als hij naar school gaat, ga ik er weer tegenaan. Ofwel in een tattooshop of in mijn eigen studio; alles ligt nog open. Gelukkig is tatoeëren is net als fietsen: als je het eenmaal kan, verleer je het niet meer.” Progressie Tatoeëren is een vak waarin je nooit ophoudt met leren. “Bij lastige plekken zit je wel met het zweet op je voorhoofd”, vertelt Jaleesa. “Als het langer duurt of niet precies gaat zoals ik wil, kan ik daar wel van balen.” Bram ziet daarbij paralellen met zichzelf: “Dat perfectionistische heb ik als muzikant ook. Vaak vindt iedereen het goed, behalve ikzelf. De lat ligt voor jezelf altijd hoog.” Of hun relatie ook veranderd is door hun tattoo-avontuur? “Onze relatie is altijd al heel goed geweest en we doen altijd veel samen; naar concerten of Harley Davidsondagen”, vertelt Jaleesa. Bram beaamt dat en besluit: “Dit was iets nieuws, leuks en spannends om samen te doen.” Deel je verhaal Heb jij een tatoeage met een mooi, ontroerend, grappig of opmerkelijk verhaal? Stuur ons dan een korte beschrijving van je tattoo en vertel wat deze voor jou betekent. Een foto is ook welkom. Mail je reactie naar redactie.goudsepost@kmp.nl en vermeld daarbij je woonplaats. Dan zie je jouw tattoo wellicht later terug in Het Kontakt.