Na vijftien jaar verslaving bouwde Ingrid haar leven weer op, nu staat haar verhaal op de muur in Batau Zuid

Na vijftien jaar verslaving bouwde Ingrid haar leven weer op, nu staat haar verhaal op de muur in Batau Zuid NieuwsNieuwegein - In de Gebouwendriften in Batau Zuid zijn onlangs zes muurpanelen onthuld. De kunstwerken vertellen het persoonlijke verhaal van bewoners uit de buurt, verhalen over vallen en opstaan, verlies en hoop. Eén van de verhalen is dat van Ingrid, die na vijftien jaar verslaving haar leven weer wist op te bouwen. De verslaving van Ingrid begon ogenschijnlijk onschuldig. “Ik had wat problemen en gebruikte inslapers”, vertelt ze. “Die zijn al verslavend. En toen dacht ik: als ik cocaïne gebruik, wordt alles misschien makkelijker.” De aanwezigheid van een dealer in de buurt maakte de stap klein. Wat begon met af en toe gebruiken, escaleerde al snel. Ze ging verkopen en wat er van de inkoop overbleef, maakte ze zelf op. Ingrid raakte verwikkeld in een wereld van drugs, handel en verkeerde contacten. Verkeerde mensen “Ik ging zelf verkopen en haalde de verkeerde mensen binnen. Je zegt: kom maar halen en voor je het weet, zit je de hele nacht te snuiven met z’n allen. Gekkenwerk.” Haar leven draaide volledig om gebruik en overleven. “Op een gegeven moment ben je helemaal de weg kwijt. Je leven draait alleen maar daarom.” De gevolgen waren groot. Langzaam maar zeker verloor Ingrid alles wat haar lief was. Het contact met haar kinderen brak volledig af. Haar kleinkinderen zag ze in die periode niet opgroeien. “Je raakt niet in één keer alles kwijt, maar het gaat wel heel snel. Verslaafd ben je niet alleen, je sleept je hele familie mee.” Dieptepunt Ook de buurt keerde zich van haar af. Ingrid leefde geïsoleerd, in armoede en chaos. “Ik was graatmager, leefde op limonadesiroop en kwam nooit buiten. Er stonden altijd verslaafden voor de deur. Boven werkten er twee prostituees om geld binnen te halen. Dan zat ik maar te wachten tot ik mijn dealer weer kon bellen. Je leeft in een crackhol.” Het dieptepunt kwam na het overlijden van haar moeder. In die periode had ze voor de eerste keer weer oppervlakkig contact met haar kinderen. Maar nadat de as van haar moeder verstrooid was, raakte Ingrid in een diepe crisis. “Ik dacht: ik snuif me dood. Ik had er geen zin meer in. Ik kocht vijf pakjes cocaïne en ging volledig ‘out’.” Toen ze de volgende dag toch wakker werd, was dat het keerpunt. “Ik dacht: als dit niet meer helpt, kan ik net zo goed stoppen.” En dat deed ze. Radicaal. Vier maanden in de kliniek Twee keer eerder had ze zich laten opnemen in een kliniek om af te kicken, maar dat lukte niet. Eerst een keer in Brabant, maar dat liep fout. Toen tien dagen in de Jellinek, op een gesloten afdeling. “Na tien dagen dacht ik: ik kan het wel. Ik had de dealer al gebeld voordat ik thuiskwam. Het lag al in de brievenbus.” Deze keer liet ze zich weer vrijwillig opnemen bij de Jellinek-kliniek, waar ze vier maanden in behandeling bleef. En met succes: ze is clean, nu bijna drie jaar, maar krijgt nog altijd begeleiding. “Het gaat beter. Ik ben sterker, maar ik ben niet meer zeker. Ik heb altijd iemand nodig.” Ze beschrijft de verslaving als een voortdurende stem. “Het is de duivel die in je zit. Die zegt: probeer me maar eens. Als je het lekker vindt, heb ik je. Het is zo’n gemeen middel.” Het blijft topsport Inmiddels is het contact met haar kinderen hersteld en speelt ze een rol in het leven van haar kleinkinderen. “Ze weten alles. Ze stellen ook vragen: waarom hebben we je zo laat leren kennen?” Juist voor hen, en voor anderen in soortgelijke situaties, wil Ingrid haar verhaal delen, ondanks haar schaamte. “Mijn kleinzoon zit op de school waarvan een jongen pas dood gevonden is in het park. Die had ook gebruikt. Dat raakt me. Als mijn verhaal ook maar één iemand kan tegenhouden, heb ik iets goeds gedaan. Maar het blijft elke dag topsport. Als er iets tegenzit, vooral met m’n kinderen, denk ik nog steeds: ik haal een pakje en dan ben ik rustig. Maar het kan niet, het mag niet. Ik blijf een verslaafde, maar niet in gebruik.” Louise Mastenbroek